Category: mahila samiti

MAHILA – the movie

In MAHILA (women), the filmmaker steps between different worlds, going from West to East, from urban to rural surroundings. Her encounters with the experiences and observations of rural Rajasthani women provoke reflection on the process of empowerment. In an artistic ethnography we see and hear how they are using education, technology and politics to redefine their destinies. As we trace the film-maker’s memories we are taken into questions about story-telling. How are the women fighting to get their stories heard? Can the filmmaker tell other women’s stories?

Signals from the South, Muu Gallery Helsinki 2009
Finnish Cultural Institute, Damascus , november 2009
Brigittines Brussels, 5 december 2009 19u
Lazareti Dubrovnik (croatia), 10 december 2009 19u
Netwerk Aalst, 17 december 2009 19u
okno Brussels, 17 january 2010 20u
Pixelache Festival Helsinki 2010
medialab Vienna, 20 february 2010 20u
happy new festival Kortrijk , may 2010
KASK Gent, june 2010
Soft Borders exhibition Sao Paulo, october 2011

mahila: presentations at inBetween

seminar: Alternative Economy Cultures at Pixelache09

The ‘Alternative Economy Cultures’ (alt.econ.cult) programme on April 3rd & 5th brings together leading international and Finnish thinkers, cultural practitioners and activists, to present alternative economic visions.
The seminar aims to tackle not just the financial, but the social, cultural, institutional, human, material, emotional and intellectual forms of capital. Not just about individual gain, boosting, balancing or bail-outs, but common good, peer-to-peer, shared wealth and appropriate reward for effort involved.
Cultural production and social-networking, especially the digital online versions of the recent decade, have promoted new ideas of wealth, opportunity, scarcity, and exchange. Importantly, it also reminds us of old ones. Surrounding those ideas are developing practices, cultures and entrpreneurship.

all info: seminar alternative economy cultures

Rami Devi :: Activist Women Empowerment.

Creative Commons License rami by so-on is licensed under a
Creative Commons Attribution-Noncommercial-Share Alike 2.0 Belgium License

Get the Flash Player to see this content.

Rami Devi. Activist and coordinator women empowerment groups.
streaming video — 06:40

My name is Rami Devi. My age is around 35 years. I don’t profess a specific religion. Praying all day wouldn’t bring any food to my stomach. I don’t believe in blind fate anymore. One cannot grasp god and force him to put food in your mouth. So for me there is first work and than god.
I know that the last years I realised a lot of changes for myself. Earlier I would not have been able to sit here on this bed, facing the camera. I would have been sitting on the floor with my dupatta over my face. But today I can sit like this, facing you and speak out my mind freely.

Continue reading »

women empowerment

Summer 2006, a few months after I met Mr. Vasu Srinivasan at the Luminous Green Symposium organised by foAM, I decided to develop a project on the Women Engineers of the Barefoot College and the Women of Tilonia.
Diving into the matter, I quickly made up that a documentary movie had to become the central issue in the project. My interest for the women Solar Engineers and the Mahila Samiti women of Tilonia comes out of a personal involvement that links art, women empowerment, ecology, technology and social engagement.

Introduced to the Barefoot College project, I was struck by certain similarities between my own relatively protected work environment and the specificities of the trainings/workshops in Rajasthan.


Okno, a Brussels-based artist-run organisation for media, art and technology, focuses on social art and community-based technological research projects. To be more specific: current projects research the implementation of sustainable energies as solar/photovoltaic and wind energy in community-based city- and meshnetworks and public space art projects.
Belgian and international artists work together in a DIY-approach and during the decentralised workshops the sharing of knowledge is an important factor to come to valuable results.


The solar engineer training at Barefoot College, India has a similar structure: productivity results from collective work; the learning environment is open and decentralised and knowledge is passed on in a bottom-up and hands-on way.
From start on, the decision to step into the solar project is community-based. The village selects and delegates its future women engineers for a 6 months training, and every village family engages itself to pay its share in the remuneration of the engineers to set up and maintain the village solar system. January 2008 I went a first time to Barefoot College to meet and interview the solar engineers. There I discovered that the solar workshops are only a very small part in a much bigger story concerning the empowerment of the women in question.

Continue reading »

the struggle for truth :: barefoot practical


The training is non-structured and informal, incorporating on-the-job learning while earning.

– learning from doing and mutual interaction, not through formal classroom teaching
– emphasis on practical experience; little or no importance given to paper qualifications
– the belief is that the educational system today cannot judge the worth and value of persons. Passing exams, getting degrees is no guarantee that they are either valuable or necessary for the development of rural communities. The crucial question is: can they work with their hands?
– to prevent environmental degradation and to make communities sustainable, the answer is for them to finally depend on each other and use existing village skills for their own development.
– Tilonia’s role is to facilitate a process that allows for self reliance, self respect and dignity. It is not to increase dependency on urban professionals and skills.

Continue reading »

Solar Sita :: solar cooker engineer


Sita Bai is one of the Barefoot SolarCooker Engineers. Together with 3 other women she runs the solar-cooker section of the College.
Some years ago she decided to start a 6 months training as solar panel engineer, and she continued her education with a focus on solar cookers.
Today the women are responsible for the construction of the large parabolic dishes, covered with regular pieces of mirror.
They tailor them precisely according to the blueprints of a German Engineer, Wolfgang Scheffler, with whom they still collaborate and improve the reflectors and machinery when needed.
They organise their smithy, weld and solder the mechanical parts for the cookers out of recycled bicycle parts. Their apparatus are sold to organisations in India who use them in community kitchens.

Scheffler’s Community Solar Cooker
Scheffler’s Solar Cooker – pdf

solar engineer training at the Barefoot College

 For videos on the solar workshops, check the category ‘media’.

At Barefoot College, ordinary men and women -whatever their qualifications- can learn about solar energy. Roles have to be flexible: the teacher can be the learner and the learner can be the teacher.
The whole environment is one of creative learning, demystifying technology and unlearning through processes that are natural, non violent and respectful.
At present time, 32 Buthanese girls and 6 Mauretanian women follow a 6 months training to become a solar engineer in their home villages.

They are selected by their communities to be trained in the installation, repair and maintenance of solar photovoltaic units. They learn the necessary skills to repair inverters and charge the controllers for the solar units they will look after.
Every family of the remote village communities pays a small sum for the equipment and the services of the solar engineers. As such, every member of the community takes his responsability in this ecological project of sustainable energy.

solar energy installation manual download pdf
solar energy maintenance manual download pdf

mumbai to delhi via tilonia


mahila samiti: persoonlijke benadering

Het concept van zelforganisatie sluit aan op mijn ruimer onderzoek naar de verschillende vormen en gedragingen van ‘taal’ en de artistieke implementatie daarvan in audio-visuele werken.
Daar waar mijn werk van de laatste jaren echter een nadruk legde op een subversief en artistiek onderzoek van bestaande technologie (spraaktechnologie, mesh-networks, sensornetwerken), staat de technologie die in dit project aan bod komt ten dienste van een groter sociaal geheel.
Via alternatieve technologieën als zonne energie en wireless communicatie networks worden nieuwe jobs en nieuwe verantwoordelijkheden geschapen, er wordt een duurzame verandering nagestreefd voor mens en milieu.

Als auteur/kunstenaar spitst mijn interesseveld zich sinds meerdere jaren toe op het omgaan met ‘taal’ en ‘taalcodes’ (of gedragscodes) binnen artistieke omgevingen. Maar hoe ervaar je een taal/code die je niet verstaat en die zich langzaam en geleidelijk in je wezen moet omvormen, zich ‘vertalen’ naar je eigen taal, doen en laten?
Hoe ervaar je de gebeurtenissen en klanken die geen deel uitmaken van je dagdagelijkse leefwereld en waarvan de betekenis vertraagd tot je doordringt? Welke taal spreken handelingen die los staan van woorden en wat is de klankkracht van een anderstalig woord?

Mahila Samiti. Groepen die opkomen voor vrouwenrechten. Niet luidruchtig, geen politieke acties of betogingen. Maar een werking van binnenuit, bottom-up.
Ongeletterde vrouwen worden op een alternatieve manier opgeleid. Sommigen tot verantwoordelijken voor de energievoorziening in hun dorpen (de solar-engineers), anderen tot zelfstandige internet-administrators. Het verwerven van kennis versterkt hun zelfvertrouwen en zelfrespect. Het genereren van een inkomen geeft hen een zekere autonomie binnen hun gemeenschap. Op hun beurt geven deze vrouwen de verworven kennis door aan andere vrouwengroepen in naburige gemeenschappen. Deze hands-on werkwijze verspreid zich via een organisch groeiend netwerk over gans India.

De taal die deze vrouwen spreken is een taal die niet de mijne is. Letterlijk dan, in woorden en tradities. Figuurlijk kan ik me helemaal met de taal vereenzelvigen en is er een onuitgesproken verstandhouding die plaats en tijd overstijgt.

De taal die gehanteerd wordt in hands-on opleidingen, waar iedereen om beurt leerling en leraar is, is een taal die mij niet onbekend is. Volgens Piaget kan het menselijk brein vergeleken worden met een werkplaats voor ongebreideld experiment. Het leren wordt verklaard als een gradueel proces dat actief structuren opbouwt en onderzoekend gedrag aanwakkert.

Vanuit dit uitgangspunt organiseren de kunstenaarscollectieven Okno vzw en So-on vzw reeds enkele jaren artistieke workshops die met interesse door tal van kunstenaars gevolgd werden en waaruit een netwerk ontstond dat zich vlug internationaal uitbreidde.

De uitgangsnoden van de Barefoot College-workshops liggen weliswaar op een ander, prangender niveau dan het artistieke. Dit neemt niet weg dat de ene structuur kan verenigd worden met de andere en dat ze mekaar op een interessante manier aanvullen.
In beide organisaties zijn er zijn tal van gemeenschappelijke onderwerpen waar rond gewerkt wordt.
In India uit noodzaak om autonoom te voorzien in de eigen basisbehoeften, in België om een nuttig alternatief te zoeken voor de verspilling van resources door de westerse overconsumptie.
Zo is er eerst en vooral de ecologische aanpak, de topics van architectuur en recyclage (beide groepen werken met de baanbrekende theorieën van Buckminster Fuller in gedachten), het werk rond alternatieve energiebronnen (zonne- en windenergie) en de ontwikkeling van de wireless community networks die de groepen een autonoom communicatiemiddel biedt, een alternatief voor het commerciële en steeds meer gecontroleerde internet.
En evenals in India, hebben we in het westen een speciale aandacht voor de betrokkenheid en inbreng van vrouwen bij deze projecten.

Ik wil me in dit project, als auteur en realisator, dan ook positioneren als ‘ver-taler’, in de rol die Walter Benjamin deze toedicht in zijn essay ‘The Task of the Translator’.
Volgens Benjamin produceert elke vertaling van een origineel werk per definitie deformaties en misverstanden. In de vertaalde tekst komen zaken naar voor die in de originele tekst verborgen bleven, terwijl duidelijke aspecten van de originele tekst in de vertaalde tekst dan weer onleesbaar worden.
Benjamin ervaart deze wijzigingen in de tekst als productief. Geplaatst in een specifieke context van werk en ideeën, worden affiniteiten tussen bestaande onderwerpen zichtbaar en werpen ze een nieuw licht op de benadering ervan.